Son 1 ayımın acı verici bir boşluk içerisinde yüzdüğünü görmek gerçekten sevimsiz birşey. Yani bunun her seferinde farkına varıp düşünmek ve o acılıktan öteye gidememek daha da nahoş.. Hani eminim ki benden başka kimse son 1 ayını sadece ve sadece Björk dinleyerek ve gün'e ait kaygılarının gelecek sınavında iyi bir sonuç yapıp yapmayacağından ibaret olduğunu anlayarak ama bundan kendini alamayarak geçirmemiştir.
Bendeki monotonluğun sırrı ne zaman kendini çözümlemeye bırakır işte bu da bir başka gizem. Eh bu da haliyle daha somurtuk, daha mutsuz, daha az dost canlısı bir tip yaptı beni. Hayır yani rahatlamak için yaptığım tek aktivite "aaaaa-aaaaooo-uuuuu" diye bağırmak oluyor. Tabi bunu örtbas etmek için şarkılarda gizlemeyi yeğliyorum bu bağırışlarımı. Bilin bakalım hani şarkı? Björk -Aurora. Bu kadın da bu kadar hastalık değildi bende birden salgın yaratıverdi nedense..
Heyecanım yok, gittikçe evimden çıkmak istemez hale geliyorum. Görünmez iplerle bağlanmış gibiyim, beni başka bir yere bağlayan hiçbir şey yok..
Makası olan var mı?
Bugün çok nevrotiğim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder